2007/Jul/19

.
..
...
....
คนบางคน ก้าวเข้ามา ในช่วงหนึ่งของวันเวลาที่แปรเปลี่ยนไป
ในขณะที่อีกหลายต่อหลายคน แวะผ่านเข้ามา เพียงได้พบเจอเพื่อจากลา...เท่านั้น
ช่วงชีวิตหนึ่งของคนเรา ที่ก้าวผ่านวันเวลา...ที่ลดทอนลงทุกวัน และทุกวัน
สุข เศร้า เหงา ทุกข์ เหล่านั้น ก็ผ่านเข้ามา และ จากไป
ไม่เคยมีอะไรอยู่กับเราได้นาน.........แม้แต่ลมหายใจ ที่มีอยู่ในตอนนี้
จะหยุดลงเสียเมื่อไหร่ ก็ไม่มีทางรู้ได้

คนบางคน ในหลายๆ คนที่ได้ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา
เหตุใดจึงมีความหมายนักหนา แม้เพียงหนึ่งของเวลาที่แสนสั้น ที่พบเจอ รู้จัก และพูดคุย
ก็เหมือนว่า เคยได้พบเจอกันมานานแสนนาน
ความหมายและคุณค่าของใครบางคนหนึ่ง ในใจเรา
บางครั้ง เวลา....ก็ไม่ใช่ตัวแปรที่สำคัญที่สุด
ความประทับใจก็เกิดขึ้นได้ แม้ในเสี้ยววินาทีที่ ใครคนนั้นยิ้มมา หรือ เพียงแค่เขาเอ่ยทักว่า สวัสดี

ใครคนหนึ่งที่เรารู้จัก ทำให้เรารู้สึกได้มากมายขนาดนั้น
แม้ว่า ใครคนนั้น...จะอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้....ในองศาของโลกที่ต่างกัน
ที่ที่อาจจะไกล เกินกว่าความคิดถึงจะเดินทางไปถึง
แต่อย่างน้อย เราก็รู้สึกดี ที่ได้มีความรู้สึกดี-ดี อย่างที่มีให้กับ ใครคนหนึ่งคนนั้น....
เก็บความทรงจำ เก็บความรู้สึก กับอารมณ์นี้ไว้กับมุมที่ลึกที่สุดของหัวใจ
ซอกมุมที่อบอุ่น เก็บไว้เป็นทุนของชีวิต...ที่สักวันจะได้หยิบมาใช้ในวันที่หัวใจเกิดแห้งแล้ง....
....................................................................
แค่เพียงคิดถึงว่าเคยได้มี บางครั้งก็ยังชื่นใจ แม้จะมีเก็บไว้แค่ความทรงจำ
.......................................................................

บทตอนหนึ่งของเพลง ความทรงจำ

2007/Jul/16

คุณเคยรู้สึก ลังเล มั๊ย?!?


เป็นคำถามที่อย่างน้อยก็ทำให้คนอ่านรู้สึก ลังเลได้ ชนิดหวังผลเลยล่ะ
ที่จั่วหัวกันแบบนี้ เพราะข้าน้อยก็กำลังรู้สึกแบบนั้นอยู่น่ะสิ รู้สึก .....

.....ลังเล....

มันทำให้รู้สึกคันหัวใจพิลึกกึกกือ แบบว่า...จะเลือกทางไหนดี ทางโน่นก็ใช่ อีกทางนั่นก็ดี
ทั้งเรื่องงาน และเรื่องเรียน ชั่งน้ำหนักแล้ว มันแทบจะพอๆ กัน

ไม่ค่อยชอบให้สถานการณ์เกิดขึ้นกับตัวเองสักเท่าไหร่ แต่ก็เหมือนกับยิ่งเกลียดยิ่งเจอเลยนะคนเรา
มันทำให้คนเราละล้าละลังกับสิ่งที่ทำอยู่ และสุดท้ายเมื่อเวลาผ่านไป
โดยที่เรายังคง ติดเหง็กอยู่กับไอ้เจ้าความลังเลเนี้ย เราก็เป็นต้องพลาดโอกาสของชีวิตไปอย่างน่าเสียดาย
เฮ้อ...ให้มันได้อย่างนี้...

ถ้ามีใครสักคนบอกกับเราว่า เลือกทางนี้สิ มันเหมาะกับแกนะ แบบแกเนี่ย ต้องทำได้ดีแน่ๆ เลย
มันอาจจะทำให้เรารู้สึกว่า ใช่เหรอ? จริงเหรอ?...เฮ่ยยย...ไม่จริงม้าง เอ้า...เอาเข้าไป
ดูเอาเถอะนะ...ข้าน้อยนี่ช่างเป็นคนที่ไม่เด็ดขาดในการจัดการเอาเสียเลยน้า
บ้าบอคอแหก เอ้ย...บ้าบอคอแตกมันอยู่คนเดียว...ประสาทกิน...ปวดหัวจริงวุ๊ย....เครียดจนไมเกรนถามหาอีกแล้ว
โรคเก่ากำเริบเลย ขนาดพารายังเอาไม่อยู่ ....
พอหันกลับมาดูตัวเองอีกรอบ ก็นึกขำเหมือนกันนะ ชีวิตคนเราทำไมทำให้มันยากแบบนี้หน้อ
ทั้งนี้เกิดมาก็ไม่รู้ว่าจะละโลกไปเมื่อไหร่ แต่ก็นะ ... หาทางระบายมันออกมาบ้างก็ดีเหมือนกัน

เพราะไอ้เจ้า ความลังเล เนี้ย ลองได้เกิดขึ้นกับใคร ไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไรเหอะ
ทำให้เกิดความไม่สบายใจขึ้นมามากอยู่ เพราะงั้น ..จงอย่าเป็นคนลังเลแบบข้าน้อยนะ
เด็ดขาด มั่นใจ ทำอะไร ทำเลย ... อย่างนั้น ไอ้น้อง...
Entry นี้สับสน และ แปรปรวน ตามอารมณ์และระดับฮอร์โมน ของข้าพเจ้าโดยแท้...
เครียดแล้วกินเก่งง่า.... นี่น้ำหนักพุ่งพรวด 10 กิโล! นึกว่าฝันไป...อุแม่เจ้า!!1...
เธอทำมันลงไปแล้ว...
อาญากรรมชัดๆ
ว่าแต่...จะลดน้ำหนักยังไงดีน้า...
เอ๊!!!+++....ลังเลๆ.. .ๆ...ๆ...ๆ...


edit @ 2007/07/16 15:24:14

2007/Jun/12

เฮ้อ!...เหนื่อยจัง!!!..

อยากจะร้องดัง-ดัง

อยากจะนอนหลับพักผ่อนแบบยาวๆ กะเขา ก็หาเวลายากเย็นจริง-จริงน้า.. มีอะไรให้ต้องทำอีกตั้งมากมาย แผนยาวเหยียดไปถึงสิ้นเดือนโน้นแน่ะจ่ะ..ส่วนเดือนที่ผ่านมา ชีวิตวนเวียนอยู่กับการประชุม ..แล้วก็รับ Audit พอ Audit แล้วก็ประชุม โอ่ย..อยากจะลาบวชซะจริง ทั้ง CB ทั้ง ลูกค้าสุดที่รัก...ไม่รู้จะกรูกันมาอะไรกันนักหนา เดือนพฤษภาที่ผ่านมา ก็เลยกลายเป็นพฤษภาทมิฬสำหรับข้าน้อยอย่างแท้จริง

บ่นยาวเลย...อื่ม.. ได้ฤกษ์เปลี่ยนธีมใหม่ด้วยน้า แบบว่าเล่นง่ายๆ แบบนี้แหละ...นั่งจ้องตากะเด็กน้อย แบ๋วๆ ใสๆ แหม...พอจะจำกันได้ป่ะนะ ว่าเป็นใคร???...หุหุ ความสุขใจเล็กๆน้อยๆ ตามประสาคนรักเด็ก(หนุ่ม) แหมะ...นางงามมาเองก็งี้แหละ

กว่าจะว่างก็ปาไปสองยามละ หาเรื่องไปนอนดีกว่า.. บายจ้ะ